In het huis van mijn vader
In de auto onderweg
Van huis naar eigen zaak
Rinkelt de telefoon
Na jaren
Bouwt daar nog steeds
De oudste
Een fundament
Van bestaan
Op zoek naar liefde
Maar in het huis van mijn vader
Gebouwd op ethos
Moraal
En stellingen
Gaat het over zonde en berouw
Daar moet een vrouw boeten
Om de vruchten van haar pen
In het huis van mijn vader
Heeft een kille wind vrij spel
Daar gaat het over schuld
En straf
Jezzebel,
Tussen water en water
Art: Christian Boltanski, Biënnale Venetië 2011























Ik heb nooit een hekel aan mensen die ik niet ken maar hier krijg ik toch een kil gevoel bij.
Als je wist hoeveel mensen die ik ken die worstelen met hun ouders of de akties van hun ouders.
Ik ben nu vrij… kan niets meer doen of zeggen, of ik het wil of niet.
@Fulps, een kil gevoel lijkt mij iets anders dan hekel, gelukkig.
@Koek, interessant wat je zegt.
Volgens mij ben je nooit ‘vrij’ van je ouders.
Het is een gedeelte van wie jìj bent.
.
@Jezzebel, “je bent nooit vrij van je ouders”, zo ervaar ik dat ook.
De vraag is op welke wijze je (ik) er vervolgens mee om gaat. Mijn ervaring is dat hun eventuele ‘kilte’ of andere eigenschappen, naarmate je (ik) ouder wordt, steeds vaker met de ‘mantel der liefde’ worden bedekt.
Ik bedoel niet de strikt verwerpelijke maar (hun) algemeen klein-menselijke karaktereigenschappen, dat begrijp je.
@Baruman, je ervaring en de mantel der liefde klinkt mooi warm.
.
Ik ben met 17 de deur uit gelopen en ik heb niet omgekeken, Dat is niet goed, maar op een bepaalde manier geeft het wel veel rust.
@Knuts, fijn dat je er rust mee hebt.
.
Of we willen of niet, we overerven altijd genen van pa of moe en zelfs van al onze voorouders van generaties terug…..tot aan het begin van ons mensdom bestaan.
Dit vormt ons karakter ofwel is onze erflast
Wat we ermee kunnen is volgens mij …alleen maar kijken of alles wat we nu doen en ervaren ook echt goed voor ons voelt.
Zoniet ? Dan is er toch niks of niemand die zegt dat ‘het’ niet anders mag .
maar dat is van vaak een slopend lange weg
Als je denkt in termen van schuld en boete, voel je jezelf vast schuldig.
@Fons, ieder zijn eigen weg en manier.
@Kitty, zullen we het denken maar aan mij overlaten?
.
ok
@Kitty, dat was een beetje kort door de bocht, begrijp nu dat je ‘je’ overdrachtelijk gebruikte, maar de stelling is me toch te kras. We kunnen niet in het hoofd van een ander kijken. Je kunt uiteindelijk alleen vragen: ‘Hoe is dat voor jou…?’
.
Wiens brood men eet, diens woord men spreekt, hij zei het letterlijk en hij bedoelde dat ik mijn mening maar voor me moest houden.
@Blew, ja, ‘de vader’ heeft soms heel wat wrange spreekwoorden tot zijn beschikking.
.
Het idee is: ik geloof niet in schuld en straf.
Alle handelingen van een ander zijn verweven met je eigen handelingen van nu en van die in het verleden. Als je dan iemand schuld verwijt, ben je zelf ook schuldig.
Als je de gedachte aan schuld verwerpt, kan je pas een vrije gedachte ontwikkelen.
De enige grondslag voor verandering.
De mens koestert zijn emoties te veel. Het werkt vaak negatief.
@Kitty, nou…
mensen zonder emoties zijn psychopaten.
.
LOL!
Zonder zei ik niet.
Kitty’s punt heeft wel een betekenis.
Eva Mozes is voor mij de personificatie van teruggewonnen vrijheid.
Enkel door vergeving van zijn afschuwelijke daden, kon zij haar eigen leven weer oppakken
was ze vrij
http://www.imdb.com/title/tt0489707/
@Koek, ik heb Eva Mozes ontmoet in Auschwitz tijdens de 50-jarige bevrijding.
Wat denk je zelf, hoe vrij is zij?
En ook vind ik de vergelijking niet opgaan.
Een vader is heel iets anders dan een van de meest verschrikkelijke nazimisdadigers.
.
ze is vrij. on her terms!
kampdoctor, vader of leraar van het hofnaretje
daar gaat het mij niet om
het is de gedachte die ik probeer over te brengen.
dat jij je eigen terms of freedom kan creeren
om verder te gaan
hoewel je ouders je erin kunnen steunen
heb je er in principe je pa niet voor nodig
wow dat je haar hebt ontmoet zeg !…. vond de documentaire over haar erg inspirerend